Κεντρική Σελίδα

Βιογραφικό

Ποιητικές Συλλογές

Διακρίσεις  

Ποιήματα

Φωτογραφίες

Βιβλίο Επισκεπτών

Είναι φορές
Ξεστομίζοντας τα μύχια της ψυχής σου
Ανακαλύπτεις πως εσύ πονάς περισσότερο...
Και ξανακουρνιάζεις στον εαυτό σου

==================================================

Ήταν η μέρα συννεφιασμένη
Φυσούσε ένας αλαφρύς αγέρας
Μπορεί να ’ταν Γραίγος μπορεί και Λεβάντες
Τα κύματα χάιδευαν το μουράγιο
Με το γνώριμο ρυθμό

Από το βάθος των καλών στιγμών ξεπρόβαλες
Κι από τους ώμους σου ανέτειλε ένας ήλιος
Ανάβοντας την καντήλα της ψυχής
Σβήνοντας τη θαμπάδα της αυγινής ώρας
Σπάζοντας το τσόφλι της σιωπής
Από τις θλιβερές παγερές στιγμές
Στιγμές διαβατικές που δεν υποψιάστηκε κανείς
Που μόνο ο χρόνος έδωσε το στίγμα του
Μέσα από το βάθος των καλών στιγμών


===================================================


Είχες στα μάτια σου τις κυριακές
Και στην καρδιά σου μια αγάπη καθάρια
Αυγής ξημέρωμα
Στην ψυχή σου έναν κόσμο ολάκερο
Ντυμένο με τα όνειρά μας
Θυμάμαι την άσβεστη φλόγα της αγάπης σου
Το απέραντο χαμόγελο σου να με χαϊδεύε
Την αγάπη σου ζωγραφισμένη στα μελιχρά σου μάτια
Και την απεραντοσύνη της ανθηρής ψυχής σου ένα περιβόλι...
Ένα λουλουδένιο στρατί 


===================================================

 
Επιστρέφω στον κόσμο που ήξερα
Με κινήσεις νωχελικές μελαγχολικές 
Συντρίφτηκα στις συμπληγάδες των απατηλών ονείρων σου
Και βούλιαξα στα τάρταρα νερά του λιμανιού σου
Μέχρι να σβήσει η πνοή μου

Ανάσα ζητούσα απ’ την ανάσα σου
Τα χείλη σου ερμητικά κλειστά
Ανήλιαγη ψυχή μου


===================================================

Έτσι πάντα θα σε σκέφτομαι
Χέρι με χέρι
Τη φωνή σου που έλεγε αγάπη
Την ευωδιά της αγκαλιάς σου 
Το αστείρευτο χαμόγελό σου 
Τη ματιά σου να διώχνει τη μελαγχολία μου
Το κουράγιο σου που έπνιγε την απόγνωση
Το όμορφο μοίρασμα της μέρας μας
Και όλες τις χαρές της ζωής
Τώρα στολίζω τις οχληρές στιγμές μου
Με όλες αυτές τις χαρωπές σκέψεις

 

===================================================

 

Ήθελε πολύ φως να ξημερώσει
Κάποια ανερμήνευτη  ανάγκη
Με φέρνει μπρος σε ένα λευκό χαρτί
Μεταφέρω σκέψεις
Ερωτήματα
Αναρίθμητα γιατί
Χιλιάδες όμορφα φιλιά
Χαμόγελα εκθαμβωτικά
Βραδούλες μες στην αγκαλιά
Λυμένα μελιχρά μαλλιά
Βοργίαδες και Σιρόκους  


===================================================

 

Ήρθες
Τ' ουρανού σου τα άστρα να δείξεις
Με τη λάμψη τους να με στολίσεις  
Ήρθες
Στο κατώφλι της καρδιάς μου τη πόρτα ν’ ανοίξεις
Τα χείλη να νοτίσεις 
Ήρθες
Με γάργαρα γέλια
Γεμάτη ελπίδες
Ήρθες
Σ’ απρόσμενη ώρα
Καλή μου αχτιδωσιά


===================================================

 

Αποκοιμήθηκα στο σκαλοπάτι ενός ονείρου
Την ώρα που έραινε με λιγοστό φως τη θάλασσα
Πέρασες αθόρυβα
Η σκιά σου μ’ ακούμπησε
Ασημένια ίχνη στο πέρασμα σου
Σαν έφυγες
Πήρες μαζί σου την απεραντοσύνη
Αφήνοντας με στου ονείρου τα σκαλοπάτια 

 

===================================================

 

Χάθηκαν τόσα όμορφα πράγματα...
Τόσα αναπάντητα γιατί...
Ο αόριστος παραλογισμός μας φταίει για τις διαβρώσεις στα τείχη
Που ύψωσαν τα πρέπει μας
Αφήσαμε τους μαγνήτες να αποπροσανατολίσουν τις πυξίδες μας
Δεν αρπάξαμε ευκαιρίες και στιγμές 
Βάλαμε πλώρη
Χωρίς τον άνεμο
Χωρίς πανιά
Χωρίς προορισμό 
Ξυλάρμενοι
Αυτά που γράφω τα στέλνω σε σένα
Αφού χωρίς αποδέκτη δεν υπάρχουν
Αισθήματα
Σκέψεις
Οράματα
Κι όμως υπάρχουν...


===================================================

 

Άνοιξή
Ήλιου αγκάλιασμα
Αυγινή αύρα
Λουλουδιών ευωδιά
Πιπίσματα πουλιών
Άγγιγμα ψυχής
Φτερούγισμα καρδιάς
Σκιρτήματα του έρωτα
Ματιές ανείπωτες
Άφατα χάδια
Ματιών θάμπωμα
Χαρές ανίδωτες
Ατελεύτητες στιγμές
Πανέμορφα νυχτέρια
Ανθηρό μπουκέτο νιότης
Θείο δώρο 
Εσύ...
Άνοιξή μου


===================================================

 

Άνοιξη μυριόχρωμη και μυροκουβαλήτρα
Τα ρημοκλήσια στόλισες με άνθη και πανσέδες
Και τις ραχούλες τις πλαγιές με πράσινο σεντόνι
Του ήλιου η αχτιδωσιά την θάλασσα φωτίζει
Και λαμπιρίζει ο ουρανός απ’ τις πολλές ανταύγειες
Τα αηδόνια αηδονολαλούν ζευγάρι για να γίνουν
Αχ  πως φουντώνει ο καημός στου έρωτα τη δίψα
Και  πεταρίσει η καρδιά μ’ αγάπης οξυγόνο
Σ’ ανθώνες εμορφιάς 


===================================================

 

Απανεμιά όμορφη ξάστερη βραδιά
Κι ο φλοίσβος το τραγούδι του
Ερωτική καντάδα
Πανέμορφη μπαλάντα
Μαγεύει τη βραδιά
Αυγάζει το φεγγάρι
Δεκάσω αυτή τη θελκτική νυχτιά
Κοντά της να μείνω  


===================================================

Βραδιά στικτή
Φεγγοφώτιστη
Αίφνης εσύ στο όνειρό μου  
Αναίτιο δάκρυ
Φιλιά ωκύποδα  
Στιγμές που μίσεψαν
Και εγώ στο ξάγναντο
Στήθος με στήθος στον άνεμο
Με τις στερνές οχληρές σκέψεις μου
Και τώρα...
Έσβησαν όλα ξαφνικά
Σαν όνειρο πρωινό

 

===================================================


Θυμάμαι πως μπλέχτηκα στις φωτεινές αχτίδες των ματιών σου
Σκοντάφτοντας σαν πρωτόβγαλτο αγόρι
Βούτηξα στα χείλη του θαλερού χαμόγελού σου
Αμάραντο γιορντάνι το έκανα αυτό
Μεσουρανούσα κοντά σου
Είδα τ' αστέρια να βυθίζονται στα θεόρατα σου μάτια
Από τη μέθη της έμορφης βραδιάς έγειρα στο κορμί σου
Προσκέφαλο τα στήθη σου με πρόσφερες
Και το σεντόνι της καρδιά σου μύριζε καληνύχτα 


=================================================

 

Γλυκιά βραδιά
Μια λουρίδα ασημένια φεγγαριού στο πάτωμα
Ο ρόχθος των κυμάτων συνοδεύει  τη σιγαλιά
Άνοιξα το παράθυρο να μπει το ολόγιομο φεγγάρι
Ξάπλωσα δίπλα της
Η αύρα της πνοής της με γλυκονανούρισε

 

===================================================
 

Είναι φορές
Που έχεις την αίσθηση πως τα νιώθεις όλα
Θέλεις να γράψεις
Να πεις
Να ξεφωνήσεις
Αυτά που ξέρεις
Αυτά που μπορείς
Πλημμυρίζεις από μια δύναμη απρόσμενη
Απ’ τη σοφία του μυχού σου
Μα ξεστομίζοντας τα μύχια της ψυχής σου
Ανακαλύπτεις πως εσύ πονάς περισσότερο
Και ξανακουρνιάζεις στον εαυτό σου

 

===================================================

Φαντάσου βραδιές ζεστές μαγικές
Το κόσμο δικό σου γεμάτο αγκαλιές
Τ’ αστέρια να παίζουν
Να κλέβουν το φως του ήλιου για σένα
Τ' αγέρι προσμένεις
Τη θλίψη να πάρει 
Στα χείλη το γέλιο να αφήσει
Τα μάτια ν’  αστράψoυν αγάπη
Σαν πρώτη φορά


===================================================

 

Την ώρα που τα σύννεφα άπλωσαν τα πανιά τους
Και  η νύχτα ξέλυσε τα μαλλιά της 
Ένας ούριος άνεμος πλημμύρισε τον κόσμο των ονείρων μου
Ένα γιατί...
Ένα αναίτιο δάκρυ κατηφόρισε
Τον Θεό ευχαριστώ που γλυκαίνει τον πόνο μου
Στις παρακμές της απουσίας σου
Αγάπης φως ήσουνα
Γέλιο της μέρας
Και χαρά της ζωής
Τώρα...
Τα πανιά σου άνοιξες
Στο παλιό σου λιμάνι άραξες 


===================================================

 

Όταν το χάραμα βάδιζε αθόρυβα
Σε είδα μόνη να ατενίζεις το ξέφωτο το απέραντο
Με ένα μαγνάδι για φορεσιά
Στα μάτια σου ζωγραφισμένος ο καθαρός της ψυχής σου μυχός
Στο πρόσωπό σου απλωμένη η αμεριμνησιά
Έτρεξα να σε καλωσορίσω
Σαν τότε
Που έμπασες μες στη ζωή μου
Το απλωμένο της χαράς σου ποτάμι
Κρίμα...
Ήταν η οπτασία σου  


===================================================
 


Απόκαμα αγναντεύοντας στην απεραντοσύνη
Ατενίζοντας την θάλασσα που αναρριγούσε
Στις βίαιες πνοές του γρεγοτραμουντάνα
Τα βλέφαρα βαριά
Η πλάση μουντή άχρωμη 
Τα σύννεφα φύλακες της ημέρας 
Αραιά και που στο βάθος γλάροι πετούν
Κραυγάζοντας σαν παιδιά κάνοντας επιδέξιες φιγούρες
Απόμεινα ως την στιγμή που το ξεθωριασμένο φεγγάρι χάθηκε οριστικά
Νικημένο από τον ήλιο
Όπως ο χρόνος τη νιότη 


===================================================


 Πλημμύρισα τα ξέφωτα των αστεριών μ’ αγάπη  
Και στόλισα το σταυροδρόμι των ονείρων
Με ανθισμένα κλωνιά
Για να διαβείς κάποια στιγμή
Μα εσύ δεν φάνηκες
Πήρες το άλλο μονοπάτι
Το μονοπάτι που επέλεξες
Στην ακροποταμιά περίμενα την ασημένια
Και αγρύπνησα στων μαγεμένων των ματιών σου τα νερά
Προσμένοντας να ’ρθεις...
Μα όταν ξημέρωσε...
Είχε στερέψει το ποτάμι
Και η λίμνη ήταν αδειανή


===================================================

 

Πού είναι το πάθος της γενναίας μας ψυχής
Και η  πίστη της αγάπης που αγρυπνούσε στη κορυφή της τόλμης μας
Οι χαρές ήταν δικές μας
Και οι λύπες πάντα άλλων 
Οι πιο μεστοί μας πόθοι να απλώνονται σε μήκη και σε πλάτη
Ξαπλωμένοι στον ήλιο τον Μαγιάτικο που έμοιαζε Αυγουστιάτικος
Θα με θυμηθείς αγαπημένη μου...
Τα όνειρά μας δεν θα ξανακούσουν την ανασαιμιά μας
Και ούτε τα μυστικά μας   
Δεν θα μοιραστούν ξανά και ξανά σκιρτήματα ερωτικά
Τώρα... τα μάτια μας περίλυπα
Οι λύπες...δικές μας
Οι χαρές... των άλλων 

 
 
================================================ 

 

Ό,τι και να συμβεί  η ζωή συνεχίζεται
Χωρίς τέλμα
Χωρίς αιδώ
Θα ξημερώσει καινούρια μέρα με άλλα χρώματα
Με άλλες ευωδιές
Η στράτα θα έχει άλλες επιλογές κι άλλες αποκαλύψεις
Η αγάπη θα υπάρχει
Σε άλλες στέγες και σε άλλες αγκαλιές
Να νιώθει όσο μπορεί χαρά 
Ανέμελη θα ορίζει τα βήματα της
Στο χρόνο στις ώρες και στις αναπάντεχες στιγμές
Τα ίχνη που άφησες
Το χάδι το πρωτόγνωρο 
Ο απόηχος του γέλιου σου
Το άδολο τραγούδι στην ψυχή μου
Το χτένισμα του ανέμου στα μαλλιά
Το ιδιόρρυθμο βάδισμά σου
Η τροφή στο απρόσμενο 
Όλα αυτά τα λατρεμένα  
Δεν έχουν χρώμα ούτε περίγραμμα πια
Και όμως υπάρχουν...


===================================================

Σε περίμενα στου δειλινού το ροδοκόκκινο
Να ‘ρθεις μ’ ένα χαμόγελο στα χείλη σου απλωμένο
Σαν το καθάριο της αυγής ξημέρωμα
Ήρθες...
Έφυγες...
Συγκρατώ τα μάτια μου να μην βλέπουν
Να μην πληγώνονται 
Καλό ταξίδι να ‘χεις
Ψιθύρισα
Θα μερώσω τα κύματα να ‘χεις καλή πορεία
Τα τελευταία λόγια
Και τις στερνές ματιές σου
Θυμήθηκα
Σαν καθόσουν απέναντι μου
Σε ρώτησα τι έχεις
Τα χέρια σου δεν μου φτάνουν... ψιθύρισες
Έκανα λάθος όνειρα...
Με νίκησε η ζήλια...
Θεέ μου πως έσβησε το χτες 

 

===================================================

Όλα σκίρτησαν
Όταν ένα απτόητο αεράκι χάιδεψε τα μαλλιά σου
Και στα χείλη σου ζωγραφίστηκε ένα άδολο χαμόγελο 
Την ώρα που έπινες τις πρωινές στιγμές
Ξαπλωμένη στην αμεριμνησιά σου
Μαζί με την αυγή που γλυκανθούσε
Εκείνο το ολόανθο καλοκαίρι 

Όλα σκιρτούσαν
Όταν έπεφτε το δείλι 
Κι ένα αχόρταγο φεγγάρι άνοιγε τα πανιά του
Οι πρύμνες πάφλαζαν στο μουράγιο
Δεμένες στον όρμο της αγάπης
Στα φεγγόλαμπα νερά του λιμανιού 
Εκείνο το ολόξανθο καλοκαίρι. 


 
================================================ 
 
Άνανθη μέρα
Μέρα μουντή
Με πήρες το μίλημα
Χωρίς ένα φίλημα
Γλυκό στην ψυχή
Ούτε χαμόγελο
Ούτε ελπίδα
Μονάχο ένα δάκρυ αργά να κυλά 
Σιμά μου αθρόες οι θλίψεις για συντροφιά
Η μέρα βραδιάζει
Φεγγάρι ...
Κοντά σου ας μείνω με σε 
 
   
================================================= 
 

Νηφάλια θα μείνει η σκέψη μου
Στα συντρίμμια  του χαλασμού
Αδημονώ να ξημερώσει
Να με θωπεύσει το φως
Να με πλημμυρίσουν νότες μελωδικές
Στην αντάρα των αισθήσεών μου
Να δώσω τόπο στην οργή
Οι ανθηρές στιγμές θα παραμείνουν ανέπαφες μέσα μου
Όσες αμείλικτες σταγόνες βροχής και αν πέσουν
Δεν θα μπορέσουν να μαράνουν
Το θαλερό σου χαμόγελο

===================================================

 

Κατηφορίζω
Στρίβω 
Αλλάζω εποχή
Περασμένες στιγμές συγκρούονται  με τις αναμνήσεις μου
Θέλω να τσακίσω τις μνήμες μου
Μα αντιστέκονται περιτριγυρισμένες απο δυνατες στιγμές
Ακολουθώ το δρόμο που με επέλεξαν
Που με όρισαν
Κατηφορίζω
Με παίρνει η φόρα
Γυρίζω πίσω μου
Βλέπω με μάτια τρεμισμένα μια λάμψη
Τα μάτια σου να φωτίζουν αναπαύσιμα
Το αργοαντάρεμα της ψυχής μου 

===================================================

 

Μ’ αρέσεις όταν φοράς το χτένισμα του αέρα
Το βλέμμα σου ν’ ατενίζει τον ορίζοντα
Μ ‘ αρέσεις σαν την γλυκιά αυγούλα
Την ώρα που  ροδίζει 


=================================================

 

Αχ! γλυκιά ξελογιάστρα της ψυχής και του νου 
Σ’ αγαπώ μ’ όλα τ’ άστρα του βαθιού μ’ ουρανού
Καρτερώ κάθε ώρα την στιγμή που θα  ’ρθεις 
Και στο βάθος της ψυχής μου να φανείς λαμπερή
Έλα πάλι  ανταμα στον γαλάζιο ουρανό μου       
Να χαρούμε και δυό μας τον τρελό ερωτά μας
Και μια μέθη αιώνια να ναι η αγάπη δικιά μας

 

=================================================

 

Ξαπλώσου στης ψυχής μου το στρατί
Και άπλωσε του έρωτα το νέκταρ
Μαζί θα κυλιστούμε στο λάγνο το γλυκό
Με πάθος
Με δίψα
Στου έρωτα την φλόγα
Απλώνοντας τα κάλλη σου στην τρέλα της ψυχής
Σκορπάς τον έρωτα επάνω στο κορμί μου
Για να γευτεί μαζί σου το πόθο 
Μιας γλυκιάς ανταύγειας
Απ’ του ήλιου τη πνοή.   
   

=================================================

Με ξύπνησε του αηδονιού το παρακάλι
Και η δροσιά του ανοιξιάτικου πρωινού
Με θύμισε στιγμές
Ερωτικές
Γεμάτες αγκαλιές
Εκείνον τον αλησμόνητο  Μάη

 

=================================================

 

 

Δεν ήταν ψέμα
Η θάλασσα
Το λιόγερμα
Η βάρκα στο ροδοκόκκινο του ήλιου αφημένη
Και στα μαλλιά της
Δυό χρυσαφιές αχτίδες του ήλιου ξεχασμένες
Και από τα χείλη της το γέλιο να ανεμίζει
Δεν ήταν ψέμα
Όταν έλειπε
Δε γέμιζε η πανσέληνος

 

=================================================

 

Πετούν τα μάτια μου στ’ απέραντο
Στο ροδοκόκκινο του εσπερινού
Στο καράβι που χάνεται                        
Ξωπίσω σου στέλνω τις ευχές μου
Στα κύματα δώσε από την αγάπη σου
Είναι η ψυχή μου 
Με τους βοριάδες στείλε τον πόνο
Τη θλίψη
Το στεναγμό
Το δάκρυ του χωρισμού στο άπειρο
    Στρίψε την πλώρη σου στο λιμάνι


Εκεί που σταματάει το χρόνο ο Θεός

============================================

Ποιήματα 2010

Μια νοσταλγική εικόνα
Ένα ανοιχτό παράθυρο γιομάτο πείσματα
και ψιθυρίσματα
Αγάπη και έρωτας μακριά
πιο πέρα κι απ’ τη θύμηση 
Ημίφως θρυμματίζει την αναγκαιότητα
των στιγμών
Όνειρα απραγματοποίητα πίσω μου  
Εμπρός μου αβέβαια δειλινά
Η μνήμη πλημμυρισμένη
από αφρισμένες αναμνήσεις και ήχους κυμάτων
Μυριάδες τα αστραφτερά σπαθιά
σχίζουν την απεραντοσύνη του γαλάζιου
Ανταύγειες ενθυμήσεις πέφτουν αργά αργά
σχηματίζοντας τούτο δω το ποίημα    

Αντιστέκομαι ακόμα στα βράδια εκείνα που είχαν  κάτι από σένα
Μα όσο πασχίζω να τα αρνηθώ τόσο με πλησιάζουν
Θυμάμαι τις φλύαρες σιωπηλές ματιές σου
Τη μοσχοβολιά του κορμιού σου
Το νανούρισμα της φωνής σου
Την αύρα της πνοής σου
Τις ανησυχίες των ονείρων σου
Σε αναζητώ ανάμεσα στο ναι και το γιατί
Σε κρύβω στα βάθη της καρδιάς μου
εκεί που φυλάω τα μυστικά μου
Δανείζομαι τα μάτια σου
να βλέπω τις χαρές του κόσμου
που περνούν εμπρός μου
Ξαναβυθίζομαι ολοένα πιο συχνά
στο φως των πρώτων καιρών 
παρέα με τα όνειρά μας
που κατοικούν αλλοίμονο στα τωρινά σκοτάδια μου

Ανοίγω της ψυχής μου την πόρτα να μπεις
τις μουχρές σκιές να φωτίσεις
με ανταύγειες αγάπης να ντύσεις
Ξεχασμένα ποτάμια ροή να τα δώσεις
να κυλήσουν ξανά σε ρυάκια ευτυχίας
Τις ωχρές στιγμές σε πηγάδια βαθιά να τις στείλεις
να χαθούν στης αβύσσου το σκότος
Να πετάξει η καρδιά
Να γευτεί ομορφιά μες στα κάλλη της τρέλας
Η ψυχή να χαρεί μια ανάσα πνοής
απ’ του ήλιου σου τ’ άπλετο φως

 

=============================================

Αχάραγα ξαπόστασα στο δροσοστόλιστο χορτάρι
Ατελείωτα ονειροπόλα η πυρκαγιά του χάραμα
Νιώθω το καθετί ν’ αγγίζει την ψυχή μου
Το πρόσωπό της
η πιο ωραία της αγάπης παρομοίωση
Απ’ τα εκφραστικά αγάπης μάτια
έρωτας αντιφέγγιζε
σαν κάποια δάκρυα απείθαρχα
πρόδιδαν την πλημμυρίδα των αισθημάτων
Και έτσι ανάμεσα στην αιωνιότητα του σύμπαντος   
και στην παροδικότητα της ζωής
γεννήθηκε η αιώνια επίγεια μνήμη

Ο απολογισμός μου χωρίς αυταρέσκεια
Βιώματα ερωτικά
ασύλληπτα στη μοναδικότητα τους
με σημαδεύουν ανεξίτηλα στην πορεία της ζωής μου

===============================================

Βαριές οι ώρες σαν κατάδικοι
μια νυσταγμένη νιώθω αδιαφορία
Κλείστηκα στο κουκούλι της σιωπής
Προανάκρουσμα ανυπαρξίας
Γύρω μου σιγή
λες και σταμάτησε η γη να κινείται
Το βλέμμα μου απλανές
Γυμνό κατάρτι σε έρημη πρύμνη  
που πλέει στο άγνωστο
στις μονότονες ώρες
στα άστρα του γιατί

============================================

Βγήκα στο ξέγναντο ν’ αδειάσω το ποτάμι ΑΓΑΠΗ
που κυλάει μέσα μου ορμητικό
μα πάντα μαγευτικό 
Ξεθωριασμένες εικόνες πλακώνουν τα στήθια μου
με κόβουν την ανάσα
Αφήνω παράθυρο στον ήλιο και στις εμορφιές
Βγάζω την καρδιά μου στο φως
Σιμώνω το Θεό   
Σκαρφαλώνω στις ελπίδες μου
δρόμο να βρω για νέες κορφές
να σαλαγήσω ένα κοπάδι άστρα
να πορευτώ μαζί τους
στα χιλιοπόθητα του πάθους μονοπάτια
Γίνομαι αποδέκτης πολύχρωμων λουλουδιών
και πλουμιστών ονείρων με ευωδιές από τους Απριλομάηδες
Ακολουθώ ανέμους νεανικούς ωραίους
Ανοίγω τα χέρια μου στους ορίζοντες
η ματιά μου βυθισμένη στο άπειρο 
Δραπετεύω υφαίνοντας στεφάνια από ανθισμένα κλωνιά
Απολαμβάνω νότες από ερωτευμένα αηδόνια
και από ανέμους που σφυρίζουν το όνομά σου
Ξεστρατώ στο όνειρο
ξεδιψώντας μέσα μου κάθε αμαρτία

======================================

Είναι φορές
Που η σκέψη ακολουθεί τον άνεμο
Ονειρεύομαι ταξίδια μακρινά
Της πρώτης φοράς
Της πρώτης σιωπής
Του πρώτου αγγίγματος
Της πρώτης επαφής
Του πρώτου φιλιού
Τις καθοριστικές και απροσδόκητες συναντήσεις
Στην πηγαία λάμψη των αστεριών
Σε εκείνες τις τρικυμίες των εποχών
Σε φαντάζομαι και σε πλάθω την ώρα της γαλήνης
Σε αινιγματικές νύχτες που αχόρταγα θωπεύω
Όλες τις νοητές καμπύλες του κορμιού σου
Της υλικής σου πραγματικότητας
Που θρύπτεται στα χείλη της μνήμης  
Δεν θρηνώ τα τόσα που μου χαρίστηκαν 
Αλλά αυτά που δεν μπόρεσα να συγκρατήσω                                              
Τιμωρία ιδανική 
Μαρτυρική    
Έως το τέλος του άκαμπτου εγωισμού μου                 

================================================

Είναι ωραία να θυμάσαι δυό μάτια μελιχρά
αστέρια στην πρύμνη μιας προσμονής
σε μία θάλασσα ατελείωτης ζεστασιάς
Αναμνήσεις από χείλη μιας ύπαρξης
που δεν ήθελε τίποτα άλλο να ξέρει από την αγάπη
Τώρα ζητώ μικρές λεξούλες μέσα στη νύχτα να λάμψουν εξαίσια
για να ‘βρουν το χαμένο εαυτό μου
Να σκοτώσουν από μέσα μου παλιές αυταπάτες
Να σβήσουν από τα μάτια μου τις ονειρικές εικόνες
και απ’ τη μνήμη μου τους ψεύτικους όρκους και τις υποσχέσεις
που θέριεψαν στην αιχμαλωσία μια τρέλας

============================================

Ένα κραταιό ολόγιομο φεγγάρι ψιθυρίζει λόγια 
που σε κρατούν δίπλα μου
Ώρες ελκυστικές ερωτικές
της χαύνωσης και της άφεσης
Μάτια μελιά
Ματόκλαδα αέρινα γοητευτικά
θωπεύουν την ψυχή στο διηνεκές
συντροφεύοντας την άχαρη καθημερινότητα
σαν χάδι ανοιξιάτικου αγνού πρωινού

Θέλω να 'ρχεσαι τις νύχτες μέθυσμά μου
Να με λευκοφεγγίζεις
Να με γλυκαρμενίζεις
Φτερούγισμα στο βάθος της καρδιάς μου
Θέλω τις νύχτες μου μαζί σου να γητεύω 
Σε όνειρο λαμπρό να πορευτώ
Θέλω στου πάθους σου το στρόβιλο να ζήσω
Με σε Αυγερινό και Αποσπερίτη οδηγό
Ξημέρωμα και δείλι μου
Θεσπέσιο φυλαχτό

 

================================================

 

Εσέ  αναζητώ  στο βάθος των αισθήσεών μου
Στου ουρανού τα δώματα 
Στις μελωδίες των αστεριών
Στο στραφτάλισμα της αυγής
Στις ευωδιές των λουλουδιών
Στη γεύση της χαράς
Στου νου και της ψυχής το γήτεμα
Σειρήνες αιθέριες αναγγέλλουν  τον ερχομό σου
Ήρθες 
Αφουγκράζομαι την πνοή σου
Όαση η αγάπη σου
Εκεί σβήνω τη λάβρα του πάθους μου
Οδεύω με τις θεσπέσιες ανταύγειες των ματιών σου
στη πορεία που χαράζει ο μπούσουλας της αγάπης σου
Τολμώ να κάνω πράξη τα όνειρά μου – ΖΩ.

 

============================================

 

Έφυγε βιαστικά πριν χαράξει
Πήρε το κατηφορικό στρατί κάτω
στεφανωμένη από συννεφιασμένο ουρανό
Χάθηκε μες στο δάσος
Έτρεξα να την προλάβω
Θεέ μου πριν λίγο ήταν κοντά μου
Με χαμογελούσε
Με έγνεφε με τις ματιές της
Θέλω να την προλάβω
να την ξαναβρώ
Η συννεφιά δεν αφήνει τα ίχνη της να ακολουθήσω
Ψιλοβρέχει
Σκυφτός στο δύσβατο μονοπάτι του γυρισμού
γιομάτος απόγνωση
Μόνος απέμεινα να κοιτάζω το ατέρμονο κενό
Αναρωτιέμαι
Ήταν εδώ
Ήσουν εδώ?
Σκληρή η χίμαιρα της ουτοπίας της

 

========================================

 

Η αγάπη αλώβητη αρμένιζε στο θεϊκό  πυρήνα του καλού
στους ρυθμούς της μελωδίας των αστεριών
και στην διαφάνεια της ψυχής
που τόσο μα τόσο λάτρεψα
ακολουθώντας τα φεγγερά περάσματα
πλημμυρισμένα μοσχοβολιά 
και τους ανέμους να σφυρίζουν τ’ όνομά σου
Βράδια αξέχαστα που άχνιζαν καλοσύνη

Κινούμαι ακόμη στην τροχιά της λάμψης σου
στη δίνη του μένους σου
περιπλανώμενος στην άκαμπτη χορδή του πνεύματός σου
Δεν ήθελες να λαμπρύνεις τη θαμπάδα των συνειρμών σου
και ούτε τις βαθύκρημνες της ψυχής σου σπηλιές
από του ήλιου μου τις αχτίδες

Τώρα πια ανασκαλεύω αποφάσεις
απαιτήσεις σεμνοτηκές
Δεν θέλω λάμψη έχθρας
μόνο μέρες ανάλαφρων στιγμών
Τις διψασμένες νύχτες
να αφαιρούμαι στο τρελό ρυθμό της φλόγας
Να χορεύω στο στρόβιλο της γιορτής
στα καμπυλόγραμμα μονοπάτια της ηδονής
και στα ενθουσιώδη μάτια
που μιλούν για τρελές τερπνές απολαύσεις

 

========================================

 

Ιοβόλος και τούτη τη νύχτα
Δοκιμάζω τα όρια της αντοχής μου
Ξεκινώ ένα δύσκολο ταξίδι χωρίς συνοδοιπόρο
Δεκάζω κάθε βραδιά για να σ’ έχω κοντά μου
στρατηλάτη του είναι μου
δημαγωγέ των ματιών μου
Το κενό βασίλευε το χάος
Ψάχνω την παρηγοριά στα σοκάκια τής νύχτας,
Αναζητώ την ανακούφιση στις πλατείες τής μοναξιάς
διαβαίνοντας τη λεωφόρο της θλίψης.

Δεν έχω κιμωλία να σχεδιάσω της ψυχής μου τις γραμμές
μα ούτε και τα σχήματα μιας μοίρας
Λόγια θαμπά κι αγγίγματα τεφρά κι εικόνες θολωμένες 
Σκιρτήματα κι αφές και είδωλα που πίστεψα με πρόδωσαν
Στιγμές κακές και άγνοιες με λύγισαν   
Μη με ρωτάς πως πορεύτηκα στους ίδιους μου τους χώρους
και έχτισα την αδιέξοδό μου
Κι εγώ ακταιωρός στην άβυσσο τη μοίρα μου φυλάγω

 

===========================================

 

Κομιστές μηνυμάτων της άνοιξης τα χελιδόνια στο παραθύρι μου
Η προβλεπόμενη εμορφιά της   
ξεσχίζει σαν αιθέρας ξυραφιού την ψυχή
Η πεμπτουσία σε μοσχοβολιές λουλουδιών φουντώνει
Από το μεθυστικό νέκταρ των λουλουδιών
οι πεταλούδες λικνίζονται σαγηνευτικά
Μια γλυκόπικρη γεύση πλανιέται στα χείλη μου
και αποζητά τον έρωτα που όλοι μας ονειρευόμαστε

αλλά κανείς μας δεν κατέχει

 

===========================================

 

Λιακάδα ανοιξιάτικη
Και ενώ κοιτούν τα μάτια μου ρεμβά τους ξεχασμένους μόλους
να νανουρίζουν απαλά τα γέρικα καΐκια
έδιωξα από μέσα μου τη σκότη της ψυχής μου
Άνοιξη θαλερή φωτός λαμπρή λιακάδα
οι μυρωδιές των λουλουδιών
Τα χρώματα της φύσης
ο γαλανός ο ουρανός
της θάλασσας ο αγέρας
Ήρθες και ξέχασα με μιάς τους σκυθρωπούς τους μήνες
την παγερή τη μοναξιά
το μοιρολόγι θρήνου
Ήρθες ξανά με ηδονή και γέμισες το άδειο μου κρεβάτι

 

=============================================

 

Λόγια του έρωτα ατέρμονα τριγύρω μας
και αγάπη που δεν θέλαμε να σβήσει
όπως τα αστέρια την αυγή
Οι αναλαμπές των συναισθημάτων
ντυμένες με τα όνειρά μας
Μια γλυκιά αίσθηση
Όρκους και όνειρα ανταλλάζαμε
ελπίδας για το αύριο
Κι όμως
Εξελίξεις απρόσμενες εμφανίστηκαν 
Δειλίασμα και τόλμη πάλεψαν ανελέητα
Πράξεις και λόγια γίνανε πληγές
και φώλιασαν στης καρδιά το έρεβος   
Οι στιγμές αβάσταχτα ταπεινωτικές να μας συντρίβουν

Ξαναθυμήθηκα σαν ήρθες πλάι μου
Νεογέννητη αγάπη
Τη φωτιά της ψυχής μου να αγγίξεις

Μη σταματάς να μ’ αγαπάς
Μη σταματάς  να μ’ αγαπάς
Έχω ανάγκη να βρίσκομαι πλάι σου
Εξαιτίας σου βρήκα το πνεύμα μου
Και αυτό που έγινα είναι γιατί πίστεψα στην αγάπη σου

 

===================================

Μες στη ψυχή μου έπεσε απαλά σαν πέπλο το σκοτάδι
Φεύγουν οι ώρες σκυθρωπές παρέα με τη λήθη
Η νύχτα ήρθε όπως χτες
Το σπίτι γέμισε σκιές
μα μέσα του δεν σ’ έχει

Όλα άτονα οκνά παράταιρα τριγύρω
Η θύμηση κι αυτή ξεθωριασμένη
Ανώφελη αναμονή
Αχ ! ας κάποιος λιγόπνοος άνεμος στεγνώσει
τα δακρύβρεχα μάτια μου
Το ξέρω ­- μάταια ελπίζω
Δεν σαλεύουν πια μέσα μου λαχτάρας φτερά

 

========================================

Μεσάνυχτα και κάτι
Και μαζί μες στη γλυκιά βραδιά
Δεν ήταν ψέμα      
Χωρίς πανιά η κάθε μας στιγμή                   
Ξελόγιασε το νου μας μες στο γέρμα           

Είχες στα μάτια σου τις Κυριακές                                 
σαν κούρνιασες  σ’ ονείρου σκαλοπάτι   
Προσμένοντας  βραδιές ζεστές και μαγικές            
Κανείς το σούρουπο δεν είδε
Τι αυταπάτη  

Συννεφιασμένη η μέρα
Γλυκιά η βραδιά στικτή
Αναίτιο το δάκρυ           
Και η ξελογιάστρα της ψυχής καρδιά           
ξανακουρνιάζει σε μιαν άκρη   

Κι έτσι ξυλάρμενος
παρέα με τ’ αγέρι μαϊστράλι
Ξάπλωσα δίπλα σου γλυκιά βραδιά
Με ξύπνησε του αηδονιού το παρακάλι

    

 

============================================

 

Μη ρωτάς γιατί σ’ αγαπώ
Μη ρωτάς γιατί

Ό,τι κι αν συμβεί
Μη ρωτάς γιατί

Το μόνο που μπορώ να σου πω
Σ’ αγαπώ

Μη ρωτάς γιατί κλαίω
Μη ρωτάς γιατί

Κι όταν τα μάτια σου μ’ αγάπη βλέπω
Μη ρωτάς γιατί

Κι όταν τα χείλη μου αργά σιγοτρέμουν
Μη ρωτάς γιατί

Αύριο χωρίζουμε
θα ‘ναι κάποιος άλλος για σένα
Δεν Θα πεις ξανά γιατί

 

========================================

 

Ο Μάης πρασίνισε το τοπίο
Πλατύστερνα πεύκα στολίζουν το απέραντο
Τα λουλούδια γέρνουν από το βάρος της ευωδιάς
Η θάλασσα λαμποκοπά πέρα ως πέρα
Γαλάζιος ολόγυμνος ουρανός κυριεύει το σύμπαν
Ένα ήσυχο ξεχασιάρικο αεράκι ξεκίνησε το ταξίδι του
Τα χελιδόνια κάνουν παράξενους ελιγμούς
Κυνηγιούνται σαν τα παιδιά
Και εγώ τα ακολουθώ.

Πόσο θα ‘θελα μες στη γαλάζια θάλασσα να αρμενίσω
Με την άλμη της να πορευτώ
Θάλασσες σκέψεις σιωπηλά να κλαίνε
Κι απ’ τα χείλη με ευλογία οι λέξεις να φεύγουν
Για μια αγάπη
Που έχει φύγει παντοτινά

======================================

 

Ο ορίζοντας μολυβένιος μουντός
Χοντρές ψιχάλες κάνουν αισθητή την παρουσία τους
ραντίζοντας το πρόσωπό μου
Οι αναμνήσεις
Τα όνειρα
Οι σκέψεις
διαβατάρικα ταξιδιάρικα σύγνεφα στο άπειρο
Όλα αυτά και άλλα τόσα ζωγραφίζει ο νους
μες στο μουντό μεταμεσήμερο της ερήμωσης
σκάβοντας την καρδιά μου 

Αχ! Πως θα ‘θελα το πάθος
άσβεστη φλόγα στη σκέψη μου
στον στεναγμό να θριαμβεύει
πριν δώσει η ηδονή τον τόπο της στο πόνο
Κι ένας αγέρας σαρωτής
τις αναμνήσεις
τα όνειρα
τις σκέψεις που πληγώνουν
νατασκορπίσειστοάπειρο

ναλαμπρυνθούναπ’τ’άστρα

 

===========================================

 

Οδυνηρή και απόψε η αποχή του κορμιού σου
και η αύρα της ανάσας σου Επίλεκτή μου
Χαροποιείς  ακόμα και τώρα το είναι μου
λικνίζοντας έναν ατελείωτο χορό
Γνέθω χάδια από τα ίχνη που άφησε το πέρασμά σου
Πλέκω όνειρα ελπίδες μ’ αυτά
Από τις ανταύγειες τον ματιών σου
κεντώ τον έρωτα στο κάδρο των επιθυμιών μου
Θυμάμαι το ανυπέρβλητο πάθος
να γητεύει όλη νύχτα το κορμί μου
Αλιεύτρα του πελάγου μου
Σ' αγαπώ

 

===============================================

 

Περασμένες μορφές αναδύονται
θυμίζοντας έντονα ναυαγισμένες επικλήσεις
Όνειρα   επιθυμίες ερειπωμένα
Μαραμένα λουλούδια
Ξεθωριασμένες αναμνήσεις
Αχ Θεέ μου πώς ψεύτισαν όλα
Φώτα που σβήνουν ένα ένα όσο βουλιάζει η νύχτα
Θάλασσα λησμονιάς στη θύμηση επάνω
Χρώματα περασμένων δειλινών
Αρώματα δίχως συγκίνηση
Χαρά μιας αυταπάτης

Και όμως εσένα αναζητώ σε κάθε μόριο της ψυχής που μου απέμεινε
της νιότης μου ανεμελιά
Την άνοιξη μεθυσμένη τριγύρω μου
Τις χαρές του βλέμματος
Των χειλιών το γλυκασμό
Το γαλάζιο της φυγής
Αλήθειες και αυταπάτες να ανεμίζουν στου πάθους τα μελτέμια

Τώρα τα μάτια θολώνουν
Ήρθε το πένθος του βλέμματος
Μονοτονία επισπεύδει το αναπόφευκτο
Έρωτα μου
πόσο μα πόσο σε νοσταλγώ

 

=============================================

 

Πορεύομαι με βήματα
Αβέβαια...
Ακανόνιστα...
Απροσδιόριστα...
Ο δρόμος φορτωμένος αναμνήσεις
από στιγμές μαγικές
Ερωτήσεις στροβιλίζουν στις αλάνες του μυαλού μου
Ήταν ο έρωτας σου
που μ’ άφηνε να κολυμπήσω στα άδυτα των ματιών σου νερά
Ήταν η αγάπη σου
σαν ξεδιψούσα στον παλμό των λέξεών σου
Ήταν το πάθος σου
όταν χορεύαμε στου φεγγαριού το τάσι
στης καρδιάς σου τα δώματα
Θεέ μου με πιάνει ώρες ώρες το παράπονο
Αυτή θα είναι τώρα η ζωή μου
Τελικά περιμένω κάποιες στιγμές να με δοθούν
ύμνο να τις κάνω
Έτσι για να 'χω και εγώ την ψευδαίσθηση
πως κάποια επέτειος δεν έσβησε μάταια

 

=========================================

 

Πού να ‘ναι ο έρωτας που άδολα χαρίζεται
Πού να ‘ναι η χώρα της χαράς
να σεργιανήσω
να χαθώ
εκεί να ξεχαστώ
Πού να ‘ναι η αγάπη η αληθινή
λάβα στα στήθια καυτερή
σαν δεν μπορεί να σβήσει

Η νύχτα ζυγώνει   
Η σκέψη βαραίνει
Τα μάτια κλείνουν
Η ανάσα σβήνει
Το κορμί παγώνει
Η καρδιά σταματά
 
Σκέψη με όνειρο ξανά ανταμώνουν
Καινούρια σελίδα
Καινούρια αρχή
Λιμάνι η ελπίδα
Ιθάκη ψυχής

=============================================

Ρομβία συνοδεύει την πυρκαγιά του δειλινού
Μια θάλασσα ατελείωτη ονειροπόλα
Ένα πρόσωπο με κοιτά
ολόγυμνο σαν την αλήθεια
με μάτια δακρύβρεχα
που ρέουν απ’ τα βάθη του έρωτα αγάπη
Η θωριά τους με προξενεί τόση χαρά όση και λύπη
Φωτοχυσία βλέμματος
Γαλήνη αθώας ψυχής  
Εικόνα αναλλοίωτη
Σαν τον απέραντο γαλάζιο ουρανό

 

=========================================

 

 

Σε βρήκα στη σιωπή
Εκεί που κρύβονται τα άξια συνάμα ταπεινά σου
Ψέλλισα λόγια σου
Ευχές πριν κοιμηθώ στο μαξιλάρι μου 
Ανέτρεξα σε μακρινές πτυχές ημερών
Οδηγοί μου οι αχτίδες του ήλιου σου           
Ταξίδια του νου
Των σκέψεων
Των αισθημάτων
Με χαμόγελα που έγνεφε η εαρινή μορφή σου
Ξαναγιομίζω στιγμές
Περιμένοντας να ‘ρθεις
Να με ταξιδέψεις
Ανάμεσα σε γη και ουρανό
Στη φωτιά του ενθουσιασμού
Που προκαλεί η ύπαρξή σου
Σε νίκες και ήττες
Σε ένα διαρκή αγώνα για το καλό 
Και να που ‘ρθες καλή μου
Αναπάντεχα
Απρόσμενα
Φωτίζοντας το μελαγχολικό μου μεσήμερο

 

=========================================

 

Σέρνομαι στο δύσβατο παρών 
Ρημαγμένα ναυάγια
οράματα απατηλά
στροβιλίζονται  στο αίμα μου
Η θύμηση γυαλί κομματιασμένο
τραγούδι σκληρό
αδιέξοδο σκέψης
Η νοσταλγία παγωμένη στις φλέβες μου
θολώνει το μυαλό 
κοκαλιάζει τη μνήμη
Ξεφυλλίζω μια μια τις αισθήσεις μου
Η γεύση άοσμη
Η όραση ανύπαρκτη
Η ακοή αμυδρή
Η σκέψη κουρελιασμένη
Λάβα το αίμα μου
μόνο από τις αχτίδες του ήλιου σου
Και τώρα κατάλαβα πως όλες οι μνήμες σου
ίχνη δακρύων

 

============================================